O mito da unidade persegue á esquerda con ganas de épica. E, porén, foi en 2015, cando se presentou dividida, cando acadou un máximo histórico: 6.139.494 votos. A partir daquel momento a mitofilia da unidade fixo estragos que aínda persisten.

O que nom pode durar no PC foi um conhecido texto de Althusser. Longe de mim querer emular a um dos mais grandes. E porém parafraseo o seu título para chamar a atençom sobre cousas bem básicas que nom se quer abordar. Toca-nos reagir e mudar de escenário.

Responder a Rufián tan expeditivamente como o fixo o BNG é non entender o que se está a xogar nestas eleccións. Outro tanto lle acontece, por certo, a Bildu, que non ao PNV, mesmo se no seu caso é certo que debe ter tacto de non quedar descuberto cos jeltzales.

A democracia pode estar ferida, pero non está morta. Cando menos aínda dá sinais de vida: o acto de Gabriel Rufián e Emilio Delgado celebrado na sala Galileo Galilei a semana pasada tivo un éxito sospeitoso.

As eleccións adiantadas en Aragón veñen cun aquel de primarias. Ante a falta de capacidade para facer oposición en base á defensa dun modelo propio, o PP optou por unha lexislatura de acoso e derribo contra Sánchez. Unha estratexia moito máis cómoda e con maiores beneficios…. Ata certo punto. Cales son os riscos destas novas eleccións? Aponto algunhas claves para quen gostar.

A política non debe ir da rúa ao Estado por medio da política da diferenza, isto é, da pluralidade intrínseca do corpo social ás institucións. Todo o contrario: é saíndo e proliferando, non buscando a identidade, senón destruíndoa (o que, por certo, predica a teoría queer).

Aunque la CIA fracasó en dominar la consciencia; la ultraderecha, impulsada por algoritmos, cámaras de eco y la normalización de discursos extremistas ha encontrado en la psiquedelia un amplificador inesperado y enormemente eficiente.

A cifra non para de bater récords. No World Inequiality Report 2026 explicábase que o 10% da poboación planetaria concentra o 75% da riqueza. Isto pon en evidencia que o decrecemento redistributivo non só é unha estratexia de clase solvente, senón mesmo unha cuestión urxente de supervivencia.

Traducción del artículo en gallego para Luzes. Entra en la cuestión de si debe Sumar dejar o no el gobierno y refundarse con credibilidad y éxito.

Vai o meu derradeiro artigo do ano dedicado a unha pregunta que começa a colher força nos últimos tempos.

Desde que Podemos irrompeu en 2015 non se volveron mellorar resultados. Asistimos a unha lenta caída e fragmentación do espazo. O que no 2014 era un fervedoiro de forzas diversas hoxe é un conxunto uniformado sobre falsas bases políticas: sobrevivir no poder.

A súa proposta para congregar nunha candidatura todo o que hai á esquerda do PSOE recibiu bastante atención. O seu éxito en resituarse no novo escenario ten moito que ver con non mencionar o seu proxecto de Estado e moito con ocupar o espazo como proxecto de esquerda moderada. Está disposto a non falar de independencia durante os vindeiros 15 anos?

Pénsase que o que fixo triunfar a Mamdani foi só o programa. Non se olla por ningures a menor intención de emular o seu exemplo. E, porén, foi a festa. O «partido», en inglés «party», declinouse pola segunda acepción. Fíxose festa, desbordamento, gañas de gañar.

Son moitos os cargos electos da mal chamada «nova política» que repiten. Hai dous anos que caducou o duplo mandato e aí seguen quen xa sabemos, na procura dun novo mandato. Curiosamente (ou non tanto), sen establecer o vencello entre a sua perpetuación nas listas e a perda constante de votos.

A intervençom de Gabriel Rufián acadou unha insospeitada viralidade. Mas o que caracteriza a este deputado nom é precisamente ser original. Basta con botar mao da hemeroteca ou do diário de sessions para se decatar de que ERC com Rufián vai copiando. Antiguamente copiava moito de Errejón. Últimamente como este nom escreve em público, pois tem que botar mao de argumentos que vai atopando. Líbreme dios! de dizer que me copiou, pois nom creo que os seus copistas estem ao tanto do que digo na radio, em prensa ou nas minhas redes sociais. Mas o certo é que o argumento do que botamos mao é um clamor nas ruas. E […]