Estos días tiene lugar en Barcelona un año más de la Conferencia Internacional Historical Materialism. He participado con un texto titulado «Del marxismo occidental al materialismo psiquedélico».

A lexislatura vai de mal en peor, pero non está en risco. Na matriz de intereses, PP e Vox prefiren esperar un ano e poder levar adiante o seu proxecto recentralizador a ter que entrar en negociacións cos nacionalismos de dereitas.

Quizás el dilema más incómodo no sea si estas experiencias son peligrosas o terapéuticas, sino por qué la sociedad actual necesita autorizar ciertas formas de expansión de la consciencia y prohibir otras.

Non é o vello franquismo, senón un necroliberalismo duro, sen careta, centralista, resimetrizador e partidario dunha concentración aínda máis forte e global. Fronte a HD isto, as dereitas catalá e vasca non teñen elección, e arriscan moito máis do que ata agora deixando caer a Sánchez.

O PP volve estar de novo en mans de Vox. A estratexia poderíase considerar un erro se o PP tivese en mente volver ser o grande partido de centrodereita que gaña eleccións sen competidor na ultradereita.

Na actual campaña electoral de Andalucía estanse a xogar moitas cousas, polo que é de esperar que a participación sexa elevada. Quen sabe se o vindeiro 17 de maio poderiamos estar ante unha reactivación política do que se perdeu polo camiño dende aquel 15-M.

Donald Trump ha firmado una orden ejecutiva para financiar la investigación de sustancias como el LSD y explorar sus posibilidades en el tratamiento de problemas de salud mental. Se reabren debates sobre la legalización de unas drogas en cuya historia ha habido experimentación, intentos de usos militares y, ahora, una medicalización que también plantea dudas

A pasada fin de semana Trump aproveitou que era o Día da Bicicleta para aprobar unha orde executiva que legaliza a nivel federal a investigación con substancias psicodélicas (non o consumo).

Con la orden ejecutiva del 18 de abril, Trump da luz verde a la investigación con psiquedélicos. Se trata de un pequeño paso para la psiquedelia, pero de un gran salto para el renacimiento psiquedélico.

O mito da unidade persegue á esquerda con ganas de épica. E, porén, foi en 2015, cando se presentou dividida, cando acadou un máximo histórico: 6.139.494 votos. A partir daquel momento a mitofilia da unidade fixo estragos que aínda persisten.

O que nom pode durar no PC foi um conhecido texto de Althusser. Longe de mim querer emular a um dos mais grandes. E porém parafraseo o seu título para chamar a atençom sobre cousas bem básicas que nom se quer abordar. Toca-nos reagir e mudar de escenário.

Responder a Rufián tan expeditivamente como o fixo o BNG é non entender o que se está a xogar nestas eleccións. Outro tanto lle acontece, por certo, a Bildu, que non ao PNV, mesmo se no seu caso é certo que debe ter tacto de non quedar descuberto cos jeltzales.

A democracia pode estar ferida, pero non está morta. Cando menos aínda dá sinais de vida: o acto de Gabriel Rufián e Emilio Delgado celebrado na sala Galileo Galilei a semana pasada tivo un éxito sospeitoso.

As eleccións adiantadas en Aragón veñen cun aquel de primarias. Ante a falta de capacidade para facer oposición en base á defensa dun modelo propio, o PP optou por unha lexislatura de acoso e derribo contra Sánchez. Unha estratexia moito máis cómoda e con maiores beneficios…. Ata certo punto. Cales son os riscos destas novas eleccións? Aponto algunhas claves para quen gostar.

A política non debe ir da rúa ao Estado por medio da política da diferenza, isto é, da pluralidade intrínseca do corpo social ás institucións. Todo o contrario: é saíndo e proliferando, non buscando a identidade, senón destruíndoa (o que, por certo, predica a teoría queer).