Vai o meu derradeiro artigo do ano dedicado a unha pregunta que começa a colher força nos últimos tempos.

Mentres o ministro socialista deixa en evidencia un tipo de subcultura corrupta, caracterizada polo comisionista puteiro que confía a trama a un «asesor» porteiro de discoteca e a un fontaneiro de partido, o ministro popular descóbrenos un sofisticado tinglado lexislativo, integrado por altos cadros técnicos ministeriais, portas xiratorias e inmensos beneficios.

Escrevo esta semana na revista Luzes, a raíz do que está acontecendo nos EE.UU. O réxime, tal e coma o conhecimos nas últimas décadas, afonde-se. No canto emerge umha realidade nova moito pior do que se puider esperar. Nom en van passarom corenta anos de neoliberalismo.

Imaxinemos por un segundo que antes de normalizar a gobernanza da mentira da que fai uso Mazón, o pobo valenciano tivese a opción de recoller un número significativo de sinaturas e votar sobre a súa continuidade.

Que teñen que ver a vella burguesía dos Rotschild ou Rockefeller e os megamillonarios de inmensas fortunas amasadas grazas aos poderosos algoritmos dun capitalismo informacional? A lóxica algorítima desta penúltima mutación tecnolóxica é o equivalente ao que foron no seu día o taller preindustrial, a fábrica fordista e a metrópole posfordista.

A demagoxia de Trump consiste en que a súa consigna encobre o xenocidio de milleiros e o desprazamento real de máis dun millón de gazatíes aos países colindantes. O alto ao fogo en Palestina agocha a emerxencia dunha autocracia global.

A día de hoxe, ano e medio despois do 23X segue sen haber xeito de tirar para adiante coa actividade parlamentar. Lonxe de responder a unha política de memoria (aínda tan deficitaria), apuntar á morte de Franco permite desprazar o epicentro político ao terreo simbólico. Novo artigo en Luzes

A execuçom de Brian Thompson por Luigi Mangione é um primeiro gesto de resposta, individual e desesperada, à ruptura unilateral do contrato social imposta polas élites necroliberais desde 2008 e 2020. A minha análise para a Revista Luzes.

Despois da Transición, tres ondas de mobilizacións deron continuidade ao labor democratizador readaptando a política contenciosa ao novo contexto de dereitos e liberadades constitucionais. Semella que este 2024 marca un punto de inflexión que fai albiscar unha IV onda.

Preguntado por mi concepto de ecofascismo, aprovecho la ocasión para volver sobre las reflexiones que me llevaron hace un tiempo a escribir para CTXT el artículo «Necroliberalismo». Sin pretender ser otra cosa que una entrada en este mismo blog, aquí quedan mis reflexiones en caliente.

Cuarenta años después, la constitución material del neoliberalismo sitúa a Alemania (y Europa) en el horizonte de una autocracia ecofascista. Escribo en CTXT sobre el ascenso de la extrema derecha en Alemania.

Este verao foron aprobadas unha serie de incorporacións e modificacións nas listas que se empregan na clasificación das drogas. Sanidade optou por non abrir o melón e actualizar sen máis a lista da esmorecente «Guerra contra as Drogas». Mágoa de oportunidade para entrar a fondo no que vai ser un debate decisivo da sociedade por vir.

«As 7.291 víctimas da neglixencia de Ayuso ou a indiferencia psicópata de Milei son xa unha mutación que declarou a guerra á vida, unha mutación da política que non fixo máis que comezar».

Acampadas, Altri, manis contra o turismo… umha vaga vai-se e a seguinte chega. Aqui vai umha nota sobre o momento no que nos atopamos e se temos motivos para começar a albiscar um tempo político distinto ao do horizonte necroliberal.

A coluna da semana no Luzes vai adicada a pensar os cenários políticos aos que da lugar o ciclo eleitoral que agora remata. Coma sempre acontece no régime do 78 as duas linhas de fractura (cleavages) obrigam a repensar os erros estratégicos das esquerdas e os nacionalismos às portas de umhas eleiçons europeas que poderiam ser as primeiras que façam escorar a UE cara à extrema direita